Jointe ἃ la paraphrase

" [αἱ] ἰστέον ὅτι Ex τοῦ εἰ, τοῦ εὐκτικοῦ ἐπιρρήματος, γέγονεν" ἔστι γὰρ καὶ εὐχτικὸν ἐπίρρημα εἰ, ὃ σημαίνει τὸ εἴδε" « οὗτος πατὴρ τῆς παιδός ; εἰ γὰρ ὥφελεν » ὃ οἰντὲ τοῦ εἴϑε, καὶ πάλιν" « εἴ μοι γένοιτο φϑ)όγγος ἐν βραχίοσιν, χαὶ χερσὶ καὶ κόμαισι καὶ ποδῶν βάσει »

(Euripide, Hécube. 836-837).

αντὶ τοῦ εἴϑε μοι γένοιτο. τοῦτο τὸ εἰ γίνεται αἴ, τοῦ ὃ τραπέντος εἰς à° 10 « αἷ γὰρ δὴ οὕτως εἴη, φίλος ὦ Μενέλαε » καὶ « αἱ γὰρ ἐγὼν οὕτω κε Διὸς πάϊς αἰγιόχοιο εἴην ἤματα πάντα, τέκοι δὲ ue πότνια Ἥρη» (I. XIII, 825-826) ἀντὶ τοῦ aide.

φάρμακα] ὡς vo ναίω vu, οὕτως καὶ uw μαίω μάω; ἀφ᾽ οὗ καὶ μάσταξ εἴρηται. φάρμαγον δὲ 15 παρὰ τὸ φέρειν ἄχος. Jusqu'à εἔρηταιξξξ A. Pour le reste Cf. la scolie suivante.

9. οὗτος πατὴρ τῆς πσιδός ; εἴ γὰρ ὥφελεν. Ce vers, que je n’ai lu qu'ici, est probablement détaché de ᾿᾿ἀναγνώρισις d’une pièce classique. La situation et même les expressions rappellent singulièrement Ia 4° scène du 5° acte de l’Andrienne, vers 28 et 29: Utinam id sit quod spero. Eho dic mihi, quid eam tum? suam ne esse aiebat ? Le latin intervertit seulement l’ordre des deux phrases.

18-22. Deux scolies réunies. La 2° commence ἃ τρεῖς βεβονλχίας. La comparaison des lignes 18-19 avec les lignes 21-22 montre bien que les deux notes étaient distinctes dans T comme elles le sont dans A.

193. [Μαχάονα] où μετακαλεῖται ἄμφω, ὅτι ὁ μὲν τραύματα ἥδει ἰατρεύειν, ὁ δὲ (τὰν ἄλλα νοσήματα. Cf BLT.

194. [᾿Ασκχληπιοῦ] ᾿Ασκληπιὸς παρὰ τὸ ἀσκεῖν τὸ ἤπια. AD ad 195, dernière phrase.

200. [παπταίνων] πετῶ πτῶ -------------- παπταίνω, τὸ πανταχόϑεν ὃ περιβλέπω. Cf A Cf BLT.

218. [αἷμ᾽ ἐκμυζήσας] διὰ τὸ μὴ ἐμπνῶσαι καὶ ἐμποδίσαι πρὸς τὴν απούλωσιν. T; BL {τὸ p.

219. Χείρων) εἷς τῶν Κενταύρων, υἱος Ποσειδῶνος, εὑρέτης τῆς 10 ἰατρικῆς. Cf AD.

Κρόνου καὶ Φιλύρας, ἣ ὡς ἕνιοι Ποσειδῶνος. AD.

222. ἔδυν] ἐκ τοῦ ἔδυσαν κατὰ συγκοπήν. Cf BT dernière ph. Cf A 39 p.

223. βρίζοντα] ἀμελοῦντα" βρίξαι γὰρ κυρίως τὸ μετὰ βάρους tpopñs ἀπονυσταξαι. ADL.