Gen. ἃ ἔϑεν dans le texte
19. Ιωνιχὰ νύμφα Al] Ἰωνιχὰ τὸ νύμφα 19-20, τουτέστι τὸ οἴτινες écrit après τὸ δὲ ἑξῆς 24. ἑννύω καὶ ἀμφιεννύω] ἐνύω χαὶ ἀμφιενύω * 24. Pas de lacune apparente. Mais il y avait probablement l'indication d’un dérivé, peut-être ἑνός — ἐνεαντός.
πληρῶ. . . + τὸ φορῶ, ἀφ᾽ où ἑννύω καὶ ἀμφιεννύω rai ἀμφιέζξω, ἐξ où duoieoua, ὃ ἐν τῇ συνηϑείᾳ διὰ τοῦ ἃ λέγομεν ἀμφιάξζω, ἀμφιάστωρ χαὶ duplu ἀμφιᾷς ἀμφίασις.
“ [ἕαται] ἀπὸ τοῦ Aura, ὡς μέμνηνται μεμνέαται, ᾿Ιακχῶς. ΟΥΤ.
"A4. [ὀϑόνησιν] ὀϑόνη ἁπλῶς πᾶν τὸ καλὸν, οὗ τις ἐπιμέλειαν ποι- ὃ era. παρὰ τὸ ὄπομαι τὸ ἐπιστροφὴν ποιοῦμαι. ὀδπόνη δὲ λέγεται ἡ ἐρέα διὰ τὴν λεπτότητα, ὡς χαὶ ἐνταῦϑα « ὀϑόνησιν » καὶ ἐν τῷ « ὁϑονέων ἀπολείβεται ὑγρὸν ἔλαιον» (0ἀ. VII, 107) ἐρίων φησί. Cf Β΄.
" 142. [δάκρυ χέουσα] διαίρεσις, οὐ σύνϑεσις. T. 4re p.
145. [Σκαιαὶ] ἢ ἐν τῷ ἀριστερῷ μέρει τῆς ᾿Ἰλίου οἱκοδομηϑεῖσαι, % 10 ὑπὸ Σκαιοῦ τινος οὕτω καλουμένου κατασχενασϑεῖσαι. Cf ABLD.
" 448. [Οὐκαλέγων καὶ ᾿Αντήνωρ] ᾿Αττικόν ἐστι τὸ ἀπὸ αἰτιατικῆς εἰς εὐθεῖαν μεταβαίνειν. BLT 2 p.
" 150. [γήραϊ] γράφεται καὶ γήρεϊ ὡς οὐδεῖ. ABLT p.
᾿ [τεττίγεσσιν] ὅτι οἱ ἄρρενες τῶν τεττίγων ἄδουσιν. ABL 47 p.; T.
᾿[ἧκα πρὸς ἀλλήλους] ἠσχύνοντο γὰρ ἐν τοιοῦτ᾿» χαιρῷ περὶ κάλλους γυναιχὸς λέγειν. Cf BLT. 20
᾿41δὅθ6. [οὐ νέμεσις Τρῶας] τρίγωνον ἐπίγραμμα --ο--------------- ἀδιάφορον. À dernière p. T.
"164-165. φιλότεκνος ὁ Πρίαμος où τὸν ᾿Αλέξανδρον αἰτιᾶται.
1. Entre xai et ἀμφιέξω les deux lettres ῥὴ peut-être ῥηματικὸν ζὄνομαν dont la vraie place serait avant ἀμφέεσμα.
15. Ce qui manque à cette scolie racontait l’histoire de Tithon et de l’Aurore : c'était sans doute un texte conforme ἃ celui de ABDL: Τιϑωνοῦ τοῦ Auxouédoyros x. τ. À,
δά CHANT III.
Au» (IL. II, 478); φαμὲν οὖν κατὰ τὸ ἡγεμονικὸν ζαὐτὸν» ἐκεῖ λέγειν. ὁμοιὸν τῷ Aui τὸν ᾿Αγαμέμνονα. CÎT. | |
" 472. [αἰδοῖος] ὅσον τῆς ὄψεως Θερσίτου χείρων à λόγος, τοσοῦτον Λἠδίων (ὁ) ᾿Ελένης" τὸ γὰρ τῆς δυσαρεστήσεως ἰάσατο, φάσχουσα τὸ μὲν αἰδεῖσθαι, τὰ δὲ φοβεῖσθαι ------------------ φόβῳ κεῖται. A partir de 5 τὸ γὰρ Τ Cf BL. |
᾿ [éxupé] ἑχυρὸς ἐκαλεῖτο παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ὁ τοῦ ἀνδρὸς πατήρ. Τ΄.
καὶ Α'ϑιόλας. AD Cf BL. |
᾿ [τηλυγέτην] κυρίως τηλυγέτη λέγεται ἡ ἐν γήρᾳ yevvndeïoa καὶ 10 σπαρεῖσα, οἷον ἡ τηλοῦ τῆς γονῆς οὖσα, ἡ ἐχ γερόντων γονέων γεννὴ- “εῖσα. À καὶ μᾶλλον ἀγαπᾶται. Cf BL 29 p. D.
* 182. [ὦ μάχαρ] ἱκανὸς πρὸς πίστιν ὁ παρὰ τῶν ἐχϑιρῶν ἔπαινος. σημείωσαι δὲ ὡς κατὰ πρόοδον συλλαβῆς ηὔξηται ὁ στίχος κλιμακηδόν. 15 Cf BLT et à partir de σημείωσαι A.
" 183. [δεδμήατο] τὸ δεδμήατο ἔχτασιν ἔχει ποιητικὴν ἔκτασιν τοῦ ξ. ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἀλόγων ζῷων᾽ δαμάξζονται γὰρ κυρίως ταῦτα. A. La phrase ἡ δὲ μεταφορὰ —— ταῦτα qui précède dans À a été ajoutée après coup mais de 118 main dans Gen. 20
" 188. [ἐπίκουροι] σημείωσαι᾽ ἐπίκουροι μέν εἰσιν οἱ τοῖς πολεμουμέ- 25 νοις βοηθοῦντες, σύμμαχοι dE, οἱ τοῖς πολεμοῦσιν.
" 196. ἐπιπωλεῖται)] μὴ δόλος τις εἴη ----------- — 6 ἐστι σμ'᾽ (ἀνδρῶν». BL; T.p.
9. sur À 1. 3 νιχόστρατος παρὰ λακεδαιμονίοις. 1. ἀ καὶ αἰϑίδας.
18. Fragment de paraphrase précédé des deux notes σημείωσαι et ὡραῖον.
17. sur À 1. 2 τοῦ ε εἰς η]. ὃ βραχέων ὡς τὸ πεφοβήατο. 1. 4 ἔστι δὲ καὶ avyχεχομμένον |. 5 χαὶ δύο πάϑη.
